Η παρουσίαση του ποιητή Τάκη Γραμμένου πραγματοποιήθηκε σε εκδήλωση της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης για τους σύγχρονους λογοτέχνες της Θεσσαλονίκης, σε αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, στις 10 Δεκεμβρίου 1982. Στην εκδήλωση ο ποιητής απήγγειλε ποιήματά του και συζήτησε με το κοινό.

Το ενημερωτικό φυλλάδιο για την παρουσίαση του ποιητή Τάκη Γραμμένου διά χειρός Πάνου Θεοδωρίδη.

*    *    *    *    *

ΤΟ ΠΑΠΟΚ. Θα πει Πανελλήνιο Πολιτιστικό Κίνημα και ήταν σε ένα διαμέρισμα στην Τσιμισκή προς την Γούναρη. Χωρίς να το πολυκαταλάβω βρέθηκα, ύστερα από εισήγηση του Θεοδωρίδη, να απαγγέλλω και να απαντώ στο κοινό στις 14 Δεκεμβρίου του 82 στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του νέου κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής στο οποίο έμπαινα για πρώτη φορά. Μου επιτέθηκε ο συνθέτης Άκις Γεροντάκις με το σκεπτικό «εδώ ο κόσμος…κι εσύ μιλάς για φεγγάρια». Αυτή ήταν η ουσία της επίθεσης κι εγώ κατάπια τη γλώσσα μου. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα, σα θύμα. Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα ήμουν τόσο ευάλωτος. Και το πράγμα δευτέρωσε όταν ο Σαββίδης μου είπε «μα εσύ φαίνεσαι να φτύνεις ό,τι γράφεις». Και είχε δίκιο, ήταν οξύτατη παρατήρηση.

Τάκης Γραμμένος, Σελίδες για ημερολόγιο, σ. 49. Θεσσαλονίκη 2003.

*    *    *    *    *

Εποχή χωρίς αναγγελίες ποιητών στον Τύπο. Σκιτσάρισα τον ποιητή από μια φωτογραφία στο Καστρί του Στρυμόνα και έγραψα με την OLYMPIA την αγγελία. Σε ένα DIN A4, χώρεσαν οκτώ τρικ και το μοιράζαμε την προτεραία στους φοιτητές. Ήταν όντως Παρασκευή 10 του μηνός, δεν ξέρω γιατί ο Τάκης θυμάται την 14η, αλλά το κεντρικό Αμφιθέατρο ήταν γεμάτο και ο Γιώργος Σαββίδης, αινιγματικά υπομειδιών, στην άπω γωνία, βάθος, αριστερά σε μια καρέκλα. Ο ποιητής στο αναλόγιο και μια κοπέλα στα ηχητικά. Δεν χωρούσαν φοιτητί ρεβεράντζες και αχ εμείς οι δημιουργοί. Το κοινό άφριζε, ήταν επιθετικό, έφευγαν στη μέση, άλλοι χειροκροτούσαν, άλλος έκλαιγε πάντα σε τέτοια ακροατήρια για τον Ρεμπώ που μας άφησε ορφανούς, οι πάγιες ερωτήσεις ήταν “γιατί δε γράφετε για το λαό” και “έχω γράψει κάτι ανάλογο που επιθυμώ να σας διαβάσω”, πράγμα που γινόταν σεβαστό και σπανίως δεν κατέληγε σε τσακωμούς.
     Από τότε οι ποιητές πλέχουν στην δική του πεντηκόντορο, σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει δημόσια απαγγελία αν δεν έχει προηγηθεί έκδοση. Και ο Σαββίδης ποτέ δεν ανέβαινε στο προσκήνιο για να κλείσει την παράσταση υπό την αυθεντία του. Πήρα τον ποιητή απαλά από τον σβέρκο και τον προσκόμισα, ενώ έτρεμε και σάλευε, μπροστά του. Ακολούθησαν οι απόψεις του, δύο ή τρεις προτάσεις και ένα εγκάρδιο χαμόγελο, να γλυκαίνει ό,τι κι αν είπε. Έτσι ήταν τότε τα φεγγάρια, μοναχικά, με ριφ από πολυπαιγμένα LP σε έναν κόσμο χωρίς CD και κινητά, με τα VCR μεγάλα και δύσχρηστα και απλώς ακουστά, με την μάχη του τελάρου και την χειραψία Τσακαλώτου και Μάρκου.

Πάνος Θεοδωρίδης, «Τα φεγγάρια» (απόσπασμα), TheGreekCloud, 29 Ιουλίου 2014.