Ο θίασος Στούντιο 65, στο πλαίσιο των Γιορτών Ανοιχτού Θεάτρου του δήμου Θεσσαλονίκης, παρουσίασε την κωμωδία του Αριστοφάνη Νεφέλες, σε μετάφραση-διασκευή του Πάνου Θεοδωρίδη, στο Δημοτικό Θέατρο Κήπου, στις 16-20 Ιουλίου 1986.
Επιπλέον παραστάσεις δόθηκαν σε Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Τρίκαλα, Φιλίππους και, το φθινόπωρο του 1986, ξανά στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο Δάσους και Καλαμαριά).
Ο Πάνος Θεοδωρίδης έπαιξε τον ρόλο του Στρεψιάδη και συμμετείχε στην κατασκευή των σκηνικών.

Μετάφραση-διασκευή: Πάνος Θεοδωρίδης
Σκηνοθεσία: Δέσποινα Πανταζή
Κειμενογράφος: Γιάννης Τσατσαΐας
Σκηνικά: Γιάννης Χατζηγώγας, Πάνος Θεοδωρίδης
Κοστούμια: Κώστας Λαχάς, Γιώργος Ακοκκαλίδης
Μουσική: Τζίμης Πανούσης, Σάκης Παπαδημητρίου, Κώστας Βόμβολος, Ηλίας Ζαΐκος, Γιώργος Τσακαλίδης
Διανομή: Πάνος Θεοδωρίδης (Στρεψιάδης), Τζίμης Πανούσης (Φειδιππίδης), Ρούλα Μανισάνου, Ευβούλη Δήμογλου, Νίκος Ντουνούσης, Πάνος Τσακίρογλου, Ηλίας Ζαΐκος

Από το πρόγραμμα της παράστασης.

Ο Πάνος Θεοδωρίδης με τη Ρούλα Μανισάνου και την Ευβούλη Δήμογλου.

Τζίμης Πανούσης και Πάνος Θεοδωρίδης.
[Φωτογραφίες παράστασης: https://www.hartismag.gr/hartis-75/afierwma/panos-theodoridis-vivlioghrafia]

*    *    *    *    *

Άνοιξη του 1986, φτιάξαμε ένα βραχύβιο «Στούντιο 65», παρώδησα τις «Νεφέλες» ξέρετε τίνος, και η ιδέα ήταν αντί γεροπατέρας που ανησυχεί για τον αλογομούρη γιο του, οπότε τον βάζει μαθητή του Σωκράτη, θα υπήρχε ένας παλαιολαμπράκης νοσταλγός που απελπίζεται με τον μηχανόβιο γιόκα του, τον βάζει σε ένα «στούντιο ανάπτυξης της δημιουργικότητας» που το κυβερνάει ένας γιόγκης και το παιδί μεταμορφώνεται σε σκυλά και μιμείται τον Χριστοδουλόπουλο.
     Σκηνοθετούσε η Δέσποινα Πανταζή και από τις πρώτες πρόβες ενδιαφέρθηκαν μουστερήδες να λάβουν μέρος. Έτσι, την Ευβούλη Δημόγλου και την Ρούλα Μανισσάνου, πλαισίωσαν οι Blues Wire, Ζάικος και Ντουνούσης, ο Πάνος «αιγύπτιος» Τσακίρογλου ο μπασίστας, και σε cameo ρόλους ο Γιάννης Χατζηγώγας (ως κυνηγός των μπεκερέλ, λόγω Τσερνόμπιλ) και ο Ακκόκ ως Μαραντόνα. Μουσική, εκτός από τους μπλουζίστες, έδωσαν ένα τραγούδι ο Σάκης Παπαδημητρίου, και αρκετά ο Κώστας Βόμβολος. Ξεχνάω σίγουρα πολλούς – φυραίνει το μυαλό που μετεωρίζεται. Είχαμε θεατές πολλούς της Σαλονίκης επιδραστικούς και από τα γέλια καταλαβαίναμε πως θα πάει καλά, στις γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου μιας άλλης εποχής. Δεν θυμάμαι ποιος τον έφερε στην πρόβα, εμφανίζεται ο Τζιμάκος και δηλώνει πως θέλει να παίξει. Έπαιξε τον γιο μου, τον Φειδιππίδη. Η παρωδία χτίστηκε από τις ιδέες όλων, σπάνια συνεργασία.
     […]
     Ο Τζιμάκος έλαμπε. Παίξαμε Σαλονίκη, Φιλίππους, Ζάκυνθο, Τρίκαλα και Κέρκυρα. Μετά, καταστραφήκαμε οικονομικώς, παρά την αθρόα προσέλευση, πήραμε τα συμπράγκαλα της παράστασης και κρυφτήκαμε στην Αγροσυκιά. Μετά, χώρισαν οι δρόμοι μας. Ένα τραγούδι του, όπου αναφέρεται ένα ενυδρείο, απηχεί το πνεύμα της ατμόσφαιρας. Απλός, δημιουργικός, πολλοί χαρακτήρες μαζί. Τα υπόλοιπα, συμπληρώθηκαν με τον θάνατό του, ενώ αιδήμων σιωπή θα σκεπάσει την ιστορία των ανθρωπίνων πράξεων.
     Θα τον θυμάμαι ενόσω ζω, κι όταν τελειώσει αυτή η φάση, πάλι δεν θα τον ξεχάσω.

Πάνος Θεοδωρίδης, «Ο ίδιος Δημήτριος» (απόσπασμα), TheGreekCloud, 14 Ιανουαρίου 2018.