Πέρασε στο Μαθηματικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του ΑΠΘ με υποτροφία. Η σχολή δεν του άρεσε. Προετοιμάστηκε, έδωσε ξανά εξετάσεις και μπήκε στη σχολή της αρεσκείας του, την Αρχιτεκτονική.

Τα χρήματα της υποτροφίας τα «μετέτρεψε σε μπομπινόφωνο Φίλιπς με 4 ταχύτητες και έναν αναπτήρα Ρόνσον μακρόστενον, όχι πλακέ, που επέτρεπε στο αέριο να πετάγεται»…

*    *    *    *    *

Ξανάδωσα από ντροπή, καθώς μπήκα με άλγεβρα 2,1 και φυσική 2,3. Βέβαια στην έκθεση, στην ανθρωπολογία, στην ανάλυση κειμένου και στα αρχαία έσκισα. Ήταν μια καραμπινάτη «κήλη» του συστήματος. Την υποτροφία μου την μετέτρεψα αμέσως σε μπομπινόφωνο Φίλιπς με 4 ταχύτητες, από 3,4 έως 19 εκατοστά ανά δευτερόλεπτο και έναν αναπτήρα Ρόνσον μακρόστενον, όχι πλακέ, που επέτρεπε στο αέριο να πετάγεται όπως το έκανε ο Λέμυ Κώσιον στο «Αλφαβίλ» αλλά και ο Ζαν Πιερ Λεό σε δυο ταινίες επίσης του Γκοντάρ, πετώντας επιπλέον το Γκωλουάζ στον αέρα και πιάνοντάς το με τα χείλη.

Πάνος Θεοδωρίδης, «Το ροκ του αρχιτέκτονος 3» (απόσπασμα), TheGreekCloud, 12 Ιουνίου 2014.

*    *    *    *    *

Το μαγνητόφωνο της υποτροφίας ήταν ροκ: υπέροχο, τεράστιο, μοντέρνο, μοντερνίζον, με καφέ απομίμηση τικ γύρω-γύρω που μύριζε, μοσχοβολούσε εκείνα τα τρανζιστοράκια του και βεβαίως άρχισα να το γεμίζω με αρχιτεκτονέ μουσική που ήταν πολύ της μόδας. […]
     Στα δεκαοκτώ μου χρόνια επάστωνα τον εαυτό μου να γίνει αρχιτέκτονας σ’ αυτό το στυλ. Βεβαίως με βοηθούσε πάρα πολύ το μαγνητόφωνο που είχα πάρει από εκείνη την υποτροφία την ματωμένη με 5500 χιλιάρικα, για την ακρίβεια ήταν 6000 η υποτροφία, αλλά είχα δώσει και 500 δραχμές για να πάρω τον μοντερνίζοντα αναπτήρα Ρόνσον. Έτσι ήταν τότε αυτήν την εποχή, αλλά εσείς δεν τα ξέρετε αυτά. Και όσο και να σας μιλήσω για εκείνα τα χρόνια, που δεν μιλάω γι’ αυτά νοσταλγικά αλλά με κάποια πίκρα, είναι δύσκολο να καταλάβετε τι πράγματι σήμαινε το να έχεις αναπτήρα Ρόνσον μοντερνίζοντα το 1965, 64, 66, όπως και να ’χει.

Πάνος Θεοδωρίδης, «Το ροκ του αρχιτέκτονος 4» (απόσπασμα), TheGreekCloud, 13 Ιουνίου 2014.