Γιάννης Μαρκόπουλος, Ο ταχύτατος Λούης, LEGEND RECORDS, 2004.
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας.
Συμμετέχουν: Τάσης Χριστογιαννόπουλος (βαρύτονος), Μαρία Σπυροπούλου.
Στίχοι: Πάνος Θεοδωρίδης.

*    *    *    *    *

Χθες ονειρεύτηκα τον Σπύρο Λούη

Χθες ονειρεύτηκα τον Σπύρο Λούη
Του Μαραθώνα τα πουλιά ν’ ακούει

Ξέρω πως πάντα τέτοια εποχή
Πέφτει στους κήπους τ’ ουρανού βροχή

Αντήχησαν με δύναμη ηχείου
Ζητωκραυγές στα πλήθη του σταδίου

Χθες ονειρεύτηκα τον Σπύρο Λούη
Του Μαραθώνα τα πουλιά ν’ ακούει

Άσε του λέω, Σπύρο, τα πουλιά
Ο κόσμος θέλει να σε δει ξανά

 «Στο πανηγύρι του καιρού θα τρέξω
της λησμονιάς το μυστικό να αντέξω»

Χθες ονειρεύτηκα τον Σπύρο Λούη
Του Μαραθώνα τα πουλιά ν’ ακούει

Στην Αθήνα οι αγώνες – Χορικό

Στην Αθήνα! Στην Αθήνα!
Οι Αγώνες στην Αθήνα!

Στης Ακρόπολης τον ήλιο
Στη σκιά του Αρδηττού

Καλλιμάρμαρη κερκίδα
Στεφανώνει νικητές

Τώρα τρεις χιλιάδες χρόνια
Σε μιαν άνοιξη χωρούν

Στην Αθήνα οι Αγώνες!
Στην Αθήνα! Στην Αθήνα!

Θα τρέξω

Θα τρέξω γιατί ντρέπομαι τους φίλους μου
Θα τρέξω γιατί θέλω να νικήσω
Θα τρέξω γιατί τρέχω μια ζωή
Θα τρέξω γιατί ξέρω πώς να ζήσω

Θα τρέξω για το “νενικήκαμεν”
Θα τρέξω για τον εαυτό μου
Θα τρέξω για τα μαύρα μάτια της
Θα τρέξω για το φως του κόσμου

Θα τρέξω τώρα με την Άνοιξη
Θα τρέξω τώρα μ’ όλη τη χαρά
Θα τρέξω τώρα για τον δρόμο μου
Θα τρέξω τώρα όπως στα παλιά

Θα τρέξω για το “νενικήκαμεν”
Θα τρέξω για τον εαυτό μου
Θα τρέξω για τα μαύρα μάτια της
Θα τρέξω για το φως του κόσμου

Αύριο θα ’ναι καλά

Σε προσέχω στον δρόμο που φεύγεις
Έχεις μάτια που δείχνουν χαρά
Δε με νοιάζει που εσύ μ’ αποφεύγεις
Αφού αύριο θα ’ναι καλά
Δε με νοιάζει που εσύ μ’ αποφεύγεις
Αφού αύριο θα ’ναι καλά

Με τους φίλους σου πίνεις το βράδυ
Κι όταν βλέπω πως στέλνεις φιλιά
Δε μας είδε μαζί το φεγγάρι
Κι όμως αύριο θα ’ναι καλά
Δε μας είδε μαζί το φεγγάρι
Κι όμως αύριο θα ’ναι καλά

Στο μυαλό σου γυρίζει, το ξέρω
Να περάσεις μαζί μου γλυκά
Μα διστάζεις κι εγώ υποφέρω
Αν και αύριο θα ’ναι καλά
Μα διστάζεις κι εγώ υποφέρω
Αν και αύριο θα ’ναι καλά

Σ’ αγαπώ και σε θέλω μαζί μου
Στη ζωή να σου δώσω ομορφιά
Θα ζητάς τρυφερά το φιλί μου
Γιατί αύριο θα ’ναι καλά
Θα ζητάς τρυφερά το φιλί μου
Γιατί αύριο θα ’ναι καλά

Μαραθώνιος – Χορικό

Τι τάραξε τη φυλλωσιά; Είναι ο Λούης που περνά
Τι έδιωξε την πέρδικα; Είναι ο Λούης που περνά
Τι σκόρπισε την καταχνιά; Είναι ο Λούης που περνά
Τι ελαφριά πατημασιά! Είναι ο Λούης που περνά

Τι σήκωσε τη σκόνη; Είναι ο Λούης που σιμώνει
Τι οδηγεί χωρίς τιμόνι; Είναι ο Λούης που σιμώνει
Τι μου κλαις γιατί ’σαι μόνη; Είναι ο Λούης που σιμώνει
Τι σου λέει το αηδόνι; Είναι ο Λούης που σιμώνει

Ποιος προφταίνει, ποιος τυχαίνει, ποιος μετρά και ποιος μπορεί;
Είναι ο Λούης που περνάει όποιον θα του παραβγεί

Τι φωτίζει τα στενά; Είναι ο Λούης που νικά
Τι μαυρίζει τη σκιά; Είναι ο Λούης που νικά
Τι θολώνει τη ματιά; Είναι ο Λούης που νικά
Τι θυμώνει το νοτιά; Είναι ο Λούης που νικά

Ποιος το βήμα του δε χάνει; Είναι ο Λούης και μου κάνει
Ποιος δοξάζεται στη μέση; Είναι ο Λούης πρώτη θέση
Το σταυρό του ποιος τον κάνει; Είναι ο Λούης και δε χάνει
Ποιος ποτέ του δε θα πέσει; Είναι ο Λούης και μ’ αρέσει

Η νίκη

Μεθύσαμε για μια στιγμή και τη στιγμή ζητάμε
Έχουμε ανοίξει την ψυχή, γι’ αυτό και τραγουδάμε
Μια μέρα σαν και αυτήν αρμονική, μελλοντική
Θα λάμψεις σε γιορτή στην πόλη αυτήν και σ’ άλλη γη

Του κόσμου όλη η χαρά και του χορού το βήμα
Στέριωσαν μέσα στην καρδιά σαν έκοψες το νήμα
Εδώ που θα σταθείς ο αθλητής, ο νικητής
Ποτέ μην ξεχαστείς, πρωταθλητής, πρωταθλητής

Να με κρατάς στη γειτονιά, να μη με πιάνει κλάμα
Η νίκη σβήνει τη σκουριά στου μαχαιριού τη λάμα
Για σένα συγγενείς οι θεατές με τις φωτιές
Σταθήκαμε πιστοί, αν αγαπάς δεν έχει χθες

Νικήσαμε στο Στάδιο μπροστά στους κεφαλάδες
Ξεχάσαμε τη φτώχια μας και τους τρελούς καβγάδες
Η μοίρα, ο καιρός, ο Ιλισός που τραγουδά
Σκορπίζει με το φως, γελούν παιδιά με μια καρδιά

Ο γυρισμός

Καλότυχος ο γυρισμός, σκοτάδι, μείνε πίσω
Διαλέγω μέρα τυχερή, μέρα για να νικήσω
Τώρα που ξεκουράζομαι με το κρυφό στεφάνι
Ανατολή στον Υμηττό, κακό να μη με πιάνει

Η νίκη μοιάζει βελονιά στο κέντημα του κόσμου
Αλλά γι’ αυτή τη βελονιά έναν καθρέφτη δώσ’ μου
Αν λείψει δεν της φαίνεται, αν μείνει δεν πειράζει
Να ξέρω τι ’ναι ακίνητο, να μάθω τι αλλάζει

Γυρίζω και μαγεύομαι στου κόσμου την αγκάλη
Γνωρίζω κι αποφάσισα να μη νυχτώσει πάλι
Πήρα το χειροκρότημα και την αγάπη πήρα
Ήταν η κάμαρη ανοικτή και διάφανη η θύρα

Μη με ρωτάς

Μη με ρωτάς πώς νίκησα και να μην απορείς
Στη δόξα και στον έρωτα δεν μπαίνει δικαστής

Δεν είχα συμβουλάτορα, θεριό προπονητή
Κι όταν στη μέση δίψασα, με κέρασαν κρασί

Τη δημοσιά που τρέχαμε την ήξερα καλά
Σ’ αυτά τα μέρη έζησα παιδί και γηρατειά

Μη με ρωτάς πώς νίκησα και να μην απορείς
Στη δόξα και στον έρωτα δεν μπαίνει δικαστής

Πρωταθλητή με λέγανε όλοι οι μεταξωτοί
Αλλά εγώ έχω όνομα και θέλω ν’ ακουστεί

Είχα βοήθεια κι οδηγό κρυφό για τον αγώνα
Γράψε, αν θες, το μυστικό να μείνει στον αιώνα

Αν άκουγες, καθώς εγώ, τους χτύπους της καρδιάς
Ποτέ δε θα γονάτιζες στο δρόμο που τραβάς

Είχα βοήθεια κι οδηγό κρυφό για τον αγώνα
Γράψε, αν θες, το μυστικό να μείνει στον αιώνα

Μη με ρωτάς πώς νίκησα και να μην απορείς
Στη δόξα και στον έρωτα δεν μπαίνει δικαστής

*    *    *    *    *

Τηλεφώνησα στον ποιητή Πάνο Θεοδωρίδη και του είπα: Πρέπει να ζωντανέψουμε τον Σπύρο Λούη και να… ξανατρέξει. Κουβεντιάσαμε πολλές ώρες για το έργο. Θέλαμε να νιώσουμε τον παλμό του κόσμου ξανά όπως και τότε και μάλιστα είδαμε το βίντεο με το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, με τα γεγονότα των Σκοπίων, όπου ενάμιση εκατομμύριο κόσμος απέδιδε το τραγούδι μας «H μάνα του Αλέξανδρου». Σε αυτό το κλίμα βγήκε το πρώτο τραγούδι: «Χτες ονειρεύτηκα τον Σπύρο Λούη, / του Μαραθώνα τα πουλιά να ακούει… / Άσε του λέω Σπύρο τα πουλιά / ο κόσμος θέλει να σε δει ξανά…». Έπειτα από έξι μήνες το έργο μας «Ο Ταχύτατος Λούης» ήταν έτοιμο. [Γιάννης Μαρκόπουλος]

Πάνος Γεραμάνης, «Γιάννης Μαρκόπουλος “Τα επινίκια δεν έχουν ημερομηνία λήξης”», Τα Νέα, 26.7.2004.