Μίμης Σουλιώτης, 58 Σχόλια στον Καβάφη, Ύψιλον, Αθήνα 1993.

*    *    *    *    *

Το βιβλιαράκι απευθύνεται στους χρόνιους αναγνώστες του Καβάφη: σ’ εκείνους που θέλουν, όποτε ξαναδιαβάζουν ένα ποίημά του, είτε να απλώσουν την παλιά απόλαυση προς νέες εικασίες και δυνατότητες – ή τουλάχιστον να αναγομώσουν την ίδια εκείνη απόλαυση με άλλον τρόπο.

Η μείζων ποίηση είναι ευεπίφορη στις νέες αναγνώσεις, που ίσως δεν αποτελούν άλλο από την αναζωπύρωση των δοκιμασμένων και κατακυρωμένων αναγνώσεων του παρελθόντος. Και η καβαφική τέχνη, που «τι άλλο είναι παρά λεπτομέρειες», ενδείκνυται για τέτοιες επαναγνώσεις που εξάλλου της χρωστά η κάθε φουρνιά των αναγνωστών.

Στα ποιήματα του Αλεξανδρινού θα προσέξει ο αναγνώστης τις προγραμματισμένες φραστικές ωραιότητες, όπως:

Πολλές φροντίδες, πολλή σκέψις και για τούτο
είν’ έτσι ανιαρές του Δημαράτου η μέρες

και θα απολαύσει τη γοητευτική εκφορά:

κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά,

που ανασύρει έναν γοητευτικό χειρισμό του πιο κοινόχρηστου υπαρκτικού ρήματος. Τα 58 Σχόλια στον Καβάφη προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται. Να εντείνουν, δηλαδή, την όρεξη για μια κατά λέξη (με την καλύτερη σημασία του όρου) ανάγνωση της καβαφικής ποίησης. Ποίησης, που στοιχειοθετήθηκε με τη λιγότερο αδρανή γραμματική ύλη, ή αλλιώς, που η γραμματική της συνεργεί με έκδηλη ταραχή στο ποιητικό αποτέλεσμα.

[από το οπισθόφυλλο του βιβλίου]