Ένα σταθερό κόμμα αρχών διά την αυριανήν Ελλάδα

Η πλήρης ενοποίησις του Κέντρου, συντελεσθείσα τις ημέρες αυτές, χαρακτηρίσθηκε γενικά σαν ένα γεγονός ικανοποιητικό και αναγκαίο. Δεν θα υπήρχε λόγος, συνεπώς, να επανέλθη κανείς στο θέμα, αν δεν είχαν ήδη αρχίσει μία συντονισμένη διαβολή εις βάρος ενός επιτεύγματος που ώφειλε να κριθή από το εθνικό κι όχι το κομματικό πρίσμα. Κανείς, φυσικά, δεν μπορούσε ν’ αμφισβητήση ανοικτά την χρησιμότητα της ενοποιήσεως κι έτσι άρχισαν να διασπείρωνται αμφιβολίες για το βιώσιμο και την διάρκειά της, ωσάν δηλαδή να επρόκειτο για μια πρόσκαιρη συγκόλληση που ενδέχεται να παρασυρθή αύριο από τον άνεμο της οιασδήποτε κομματικής σκοπιμότητος. […]

Ωστόσο η πλήρης ενοποίησις δεν είναι παρά το πρώτο στάδιο, το πρώτο βήμα μιας εξελικτικής πορείας που θα οδηγήση τελικά στην δημιουργία ενός «Κόμματος αρχών», με την έννοια που δίδεται διεθνώς στον όρον. Αυτός είναι ο στόχος της Ενώσεως Κέντρου διότι προκειμένου να δώση εγκυρότητα στα συνθήματα της κοινωνικής δικαιοσύνης και του τιμίου Κράτους, προκειμένου να συγκεντρώση την ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ του Ελληνικού λαού, πρέπει να δώση το παράδειγμα πρώτη! Τα συνθήματα δεν μπορούν να έχουν απήχηση παρά μόνον αν εκείνος που τα ρίπτει τα σέβεται και τα εφαρμόζει ο ίδιος. Εις την σημερινή περίπτωση, η Ένωσις Κέντρου επιδιώκει ν’ αποδείξη πως αποτελεί μία πολιτική κίνηση ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ, ανάλογη προς τις ανάγκες της σημερινής Ελλάδος.

Τα προσωπικά κόμματα, κατά την εποχήν ιδίως της μεγάλης εθνικής εξορμήσεως, προσέφεραν τεράστιες υπηρεσίες στο Έθνος, διότι συνετέλεσαν όχι μόνον εις την εδαφικήν επέκταση της Ελλάδος, αλλά και στην υλική και ηθικήν εξύψωση των μεγάλων μαζών του λαού μας, ανάλογα βέβαια με την προσωπικότητα και την ακτινοβολία των εκάστοτε ηγετικών τους φυσιογνωμιών. Έκτοτε όμως ο τόπος κατατυραννίσθηκε, με ελάχιστες μόνον εξαιρέσεις, από τα προσωπικά κόμματα με τις μικρόπνοες και μάταιες φιλοδοξίες τους. Και ήλθε τώρα η στιγμή όπου η μορφή του προσωπικού Κόμματος αποδεικνύεται ιστορικά εντελώς ξεπερασμένη αν όχι βλαβερή. […]

Το Βήμα, 12 Αυγούστου 1962.

Ενότης και οργάνωσις το πανελλήνιον σύνθημα

Στο κατώφλι των νέων καιρών, η Ένωσις Κέντρου επιχειρεί να πάρη έναν δρόμο με ιστορική σημασία, που θα οδηγήση, νομίζoμε, εις την δημιουργία Κόμματος αρχών με δημοκρατική διάρθρωση και με απαρασάλευτη εμμονή στις προγραμματικές του επιδιώξεις. […]

Το Βήμα, 14 Αυγούστου 1962.

Αφετηρία προγράμματος τα οικονομικά προβλήματα

Όσον και να γνωρίζη κανείς πώς εμφανίζεται, από θεωρητικής απόψεως, μία κατάστασις, η άμεση επαφή με την πραγματικότητα είναι εκείνη που μας υπαγορεύει συνήθως τις ορθές αντιδράσεις. Εμφανίζεται συνεπώς χρήσιμη η τακτική επαφή των στελεχών της Ενώσεως Κέντρου με τον Λαόν, εφ’ όσον η προσωπική εμπειρία θα τους υποδείξη σαφέστερα ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν στις προσπάθειές τους. Και νομίζομε πως η Κοινή Γνώμη συνέβαλε αποτελεσματικά στην λήψιν των ορθών αποφάσεων που έλαβεν η Ένωσις Κέντρου σχετικώς με την οργάνωσιν τόσον του Κόμματος, όσον και του αγώνος του. […]

Η φιλοδοξία – και ο στόχος – του νέου αυτού ξεκινήματος είναι πολύ ευρύτερη: Δεν περιορίζεται απλώς και μόνο εις το να δώση στον τόπο μίαν αρτίαν Αντιπολίτευση, οργανωμένη σύμφωνα με δημοκρατικά πρότυπα. Αλλά να πείση τον Ελληνικό λαό ότι υπάρχει μία διάδοχος κατάστασις ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ. Και όταν ο Λαός πεισθή περί αυτού, τότε αυτομάτως θα βαδίσωμε σε εκλογές που θα δώσουν, ελπίζομε, λύσιν εις το πολιτικό μας πρόβλημα.

Το Βήμα, 15 Αυγούστου 1962.